บทที่ 22 คนที่ยิ้มให้กัน ไม่ได้แปลว่าอยู่ฝ่ายเดียวกัน

ในเวลาไล่เลี่ยกัน อีกด้านหนึ่งของกรุงเทพฯ ธาริษานั่งอยู่ในเลานจ์ส่วนตัวของสโมสรหรูแห่งหนึ่ง แก้วไวน์ตรงหน้าแทบไม่ได้ถูกแตะตั้งแต่มาถึง ใบหน้าสวยยังคงเรียบเฉย ทว่าปลายนิ้วที่เคาะกับขอบแก้วเป็นจังหวะกลับเผยให้เห็นว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์ไม่ดีเพียงใด

คำพูดของอชิระยังคงดังซ้ำอยู่ในหัว อย่ายุ่งกับผู้หญิงของ...